Το χωριό

Ένα από τα αυθεντικά χωριά της Πίνδου, κτισμένο σε υψόμετρο 1000μ. και σε κοντινή απόσταση από την Ελάτη και το Περτούλι, που διατηρεί μέχρι και σήμερα πετρόχτιστα σπίτια του 19ου αιώνα.

 Ο Άγιος Νικόλαος ή αλλιώς Καμνάϊ περιβάλλεται από τις κορυφές Καπ-Γκράς (βλάχικη ονομασία που σημαίνει «χοντρό κεφάλι») και Ξεροβούνι. Η κορυφή του Καπ-Γκράς έγινε παρατηρητήριο των κλεφτών κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, καθώς εκείνο το σημείο έδινε την δυνατότητα να παρακολουθούν την ευρύτερη περιοχή από τη Μεσοχώρα μέχρι το Γαρδίκι και την Αθαμανία.

Όπως στα περισσότερα χωριά του Ασπροποτάμου, έτσι και στο Καμνάϊ, το χειμώνα επικρατεί ησυχία, αφού οι μόνιμοι κάτοικοι είναι ελάχιστοι. Το καλοκαίρι, όμως, το χωριό ζωντανεύει και πάλι, όταν οι Καμναϊτες ξανασμίγουν με αφορμή το πανηγύρι του χωριού και τον εορτασμό της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου.

Μία ιδιαίτερη ονομασία, με βαθιά ιστορία στον χρόνο που, όμως, παραμένει αναλλοίωτη έως σήμερα και κινεί την περιέργεια σε όποιον την ακούσει για πρώτη φορά. Το όνομα του οικισμού προέρχεται από το σλαβικό Kamy, Kamene που σημαίνει πέτρα, πετρότοπος. Λέγεται, πως κατά την αρχαιότητα οι κάτοικοι είχαν δημιουργήσει στην τοποθεσία αυτή καμίνια, τα οποία χρησιμοποιούσαν για τα τσουκάλια τους αλλά και για να κατασκευάζουν κεραμίδια, πυθάρια κλπ. Στην συνέχεια, το 1955 ο οικισμός μετονομάστηκε σε «Ψυχή», μέχρι το 1961, που τελικά πήρε το όνομα «Άγιος Νικόλαος», από τον ενοριακό ναό του Αγίου Νικολάου.